Ömer Faruk Gergerlioğlu, bir gazete haberini paylaştığı için yargılandı. O haber T24’ün sayfasında duruyor.
Mahkum edildi, karar Yargıtay’a gitti ve onandı. Yargıtay kararında sayfalarca karşıoy yazan üye, kararın neden yanlış/kabul edilemez olduğunu ayrıntılı biçimde açıkladı.
Anayasa’nın 83. maddesi gereğince böyle bir kovuşturma sürdürülmemeli, 2018’de ‘yeniden seçilen’ Gergerlioğlu’nun yargılaması durmalıydı. Anayasa’nın 83. maddesinin ikinci fıkrasında anılan ve milletvekilleri hakkındaki yargılamaların sürmesine izin veren istisnalardan olan ‘Anayasa’nın 14. maddesindeki durumlar’ koşulu, Gergerlioğlu örneğinde geçerli kabul edilmemeliydi. Edildi.
Karşıoy yazan Yargıtay üyesinin de belirttiği gibi, bir hüküm verilecekse de, TMK 7/2’den değil 6/2’den verilmeli, dolayısıyla istinafın kararı Yargıtay’da bozulmalıydı. Bozulmadı.
Olup bitenin neden Gergerlioğlu’nun başına geldiğini anlamak için müneccim olmaya, anayasa-hukuk bilmeye gerek yok. Her şey herkesin gözü önünde yaşanıyor.
İki cümleyle özetlediğim süreç, TBMM’nin ve dolayısıyla TBMM başkanının hatası değil.
Anayasa’nın ‘Milletvekili seçilme yeterliliği’ başlıklı 76. maddesinde yer alan ve ‘bir yıldan fazla hapis cezası alan üyenin seçilemeyeceğini’ öngören düzenleme, otuz dokuz yıl önce yapıldı.
Anayasa’nın ‘Milletvekilliğinin düşmesi’ başlıklı 84. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan, “Milletvekilliğinin kesin hüküm giyme veya kısıtlanma halinde düşmesi, bu husustaki kesin mahkeme kararının Genel Kurula bildirilmesiyle olur” düzenlemesi, 39 yıl önce yapıldı.
Anayasa Mahkemesi’ne bireysel başvuru yolunun kabul edildiği tarih ise, 2010.
Gergerlioğlu, mahkumiyetini bireysel başvuru yoluyla AYM’ye taşıdı. Tedbir talebi, kabul edilmedi.
AYM’nin Enis Berberoğlu kararı, Gergerlioğlu hakkında verilen mahkumiyete ilişkin de ihlal kararı verilme ihtimalinin çok yüksek, hatta neredeyse ‘kesin’ olduğunu gösteriyor. Bunu bir yana bırakalım.
TBMM Başkanlığı, mahkeme kararını okutmak için AYM kararını beklemeli mi, beklememeli mi?
Konuya ilişkin bir düzenleme yok. Bana kalırsa, bu konuda herhangi bir düzenlemeye gerek de yok!
Bir yanda barındırdığı sorunlar herkesçe görülebilen bir yargı kararı ve sonucu öngörülebilir AYM aşaması, diğer yanda ‘seçme ve seçilme hakkı’ ile ulusun temsilcileri olan milletvekillerinin orada bulunuyor olmasının hukuksal ve siyasal anlamı.
İyi de, Anayasa “Mahkeme kararı genel kurula bildirilince” diyor. Doğru, ancak diğer yanda da ‘anayasanın üstünlüğü’ ilkesi duruyor ve AYM’ye yapılan başvurunun sonucunu beklemek, yalnızca her durumda gözetilmesi gereken ‘anayasanın üstünlüğü’ ilkesinin değil, ‘aklın’ da gereği. Akılsız hukuk olur mu!
TBMM Başkanlığı’nın, AYM aşaması sona ermeden, milletvekilliğinin düşmesine neden olacak bir mahkeme kararını TBMM’de ‘okutmamasının’, hâlihazırdaki sorunu da giderecek önemli bir ‘teamül’ oluşturacağı kanısındayım. Yorum, her durumda anayasanın, seçme ve seçilme hakkının üstünlüğü gözetilerek yapılmalı.
Doğru, ne 39 yıldır değiştirilmeyen o anayasa hükümlerin, ne de güncel Yargıtay kararının sorumlusu, TBMM Başkanlığı. Ancak o başkanlığın elinde bir fırsat var şu anda. Göz göre göre gelen saçmalığı engelleme ve anayasanın, parlamentonun üstünlüğünü herkese hatırlatma fırsatı.
Ömer Faruk Gergerlioğlu, bir yurttaş olarak gönül rahatlığıyla “Vekilim” diyebildiğim, diyebildiğimiz birkaç isimden biri. Eğer, “Milletvekili nasıl bir insan olmalı ve ne yapmalı” soruları yöneltilse, yanıtım “Gergerlioğlu” olurdu.
Ömer Faruk Gergerlioğlu’na dokunulmamalı. Dokunulmayabilir. Dokunmayın.
