Babamı öldüğünde ki gibi değil de
Çocukluğumda ki gibi hatırlıyorum;
Güldüğünde ki
Öptüğünde ki…/ Saçlarımı okşadığında ki gibi…
Sarıldığında ki
Kavgalarda “ döv… Ama dövülme…/ vur… Ama vurulma…” dediğinde ki gibi
Hercai aşklar peşinde koşturup koşturup durduğunda ki
Terk edip gittiğinde ki… Kendini özlettirdiğin de ki
Ve dilinin ucuna getirip getirip de bir türlü
“seni seviyorum ah! oğul…” diyemediğinde ki gibi…
Dilinde ölesiye söylenmeye can atan
Ve bakışlarında deli taylar gibi yırtınarak koşan
Ve kalbinde… Karadeniz gibi çıldırıp duran
“seni seviyorum ah! Oğul…”un sesini duydum ben baba
Üzülme…
1 Nisan 2021/ Savaş Karaduman
