Aktüel Yorum

ÖLÜLER KALBİME KALBİME GÖMÜLÜYOR

-Savaşa karşı aşka sığınan şiir-

Ölüler kalbime kalbime sıkışıyor

Kalbim ha patladı ha patlayacak

Sabrım ha taştı ha taşacak

Dilden ve dinden çıkıyorum böyle zamanlarda…

 

Yoksul zaman…/ yoksul gece

Alçak damlı yoksul bir ev

Küçük adam/ küçük kadın/ küçük çocuk

Büyük acı… Büyük gözyaşı…

Kürsülerde hamaset

İçinde mayınlar patlatılan suskun baba

Acısını çığlıklarla ateşleyen yangın bir anne

Ve dallara takılan kırık bir uçurtma gibi

Bir resmin gözlerine takılıp kalan -ince- dal gibi bir çocuk…

Ölüler kalbime kalbime gömülüyor

Dilden ve dinden çıkıyorum böyle zamanlarda…

 

Savaşlara ve zulme inat; seviyorum… Seviyorsun… Seviyoruz…

Ve sevişiyoruz; bombalanmış bir şehrin toz duman molozları

Ve bir tankın -ilk öpüşte- kırdığımız dişleri arasında; daima aşkla…

 

1 Temmuz 2020/ Savaş Karaduman

 

Yazarın bir önceki yazısı
Kapalı
Başa dön tuşu