Umudu gözler yazmiyor artık
dut gölgesi altında yatan insanlar anlatamıyor
o en hoyrat suskunluklarını
ve eger ben de uzak kalışlarımızı anlatamıyorsam
bilemediğimdendir
gölgeler serinletemiyorsa
güneş bezdiremiyorsa
küpürlerinden dolayı taşınıyorsa gazeteler odalara
anlatamam seni demektir de
duygu aşığı kelimelerle
her şey sunni, dikensiz
dikensiz aşk gülleri
duygularını unuttturdu parmaklarımın
sense yasaklıyorsun öpüşmeyi
bir düş değil o halbuki
sen boşuna gözlerini kapıyorsun
sıradan ye olağan şeyler
özletemez kendini
anlatabilir ancak ve anlıyabilir
dünyanın her gün bir yerinden
öptürmesi gibi kendini güneşe
ne ben dünya gibi sabırlı
ne sen güneş gibi erişilmez
olamayız artık sevgilim
atollere atom yediriliyor
insanlara silah giydiriliyor
artık anlamını yitiren
eski köhnelikler hortlatılıyor
ve biz yaşlanıyoruz
ebedi değil bedenlerimiz
bizse her gün dünü yaşıyoruz
ölecegimiz gün yaşanmıyacaktır o zaman
ama ağlanacaktır, ne saçma
o an bile bırakmayacaklar bizi
o gün planladığımız dünümüz
o gün planladığımız yarınımız
hiç yaşanmayacak demektir
hiç yaşanmayacak demektir
bugün ne gece nede gündüz
her şey içinde bir bağ
ve dönüşüm kavgası olmalı
anlıyormusun
….
Erdem Baş
